Kunst & cultuur
Franco Vaccari’s fotohokje op de Biënnale van Venetië in 1972
De foto's van de bezoekers maakten deel uit van het werk, in plaats van souvenirs erbuiten.
Stel je voor dat je een tentoonstellingsruimte binnenloopt waar je bezoek een zichtbaar spoor kan achterlaten. In zijn installatie uit 1972 stelde Franco Vaccari het publiek een Photomatic-fotomachine ter beschikking en nodigde hij bezoekers uit hun foto’s op de omringende muren achter te laten.
Wat het archief registreert
Het ASAC-record van de Biënnale van Venetië noemt de installatie Esposizione in tempo reale en plaatst die bij de 36e Internationale Kunsttentoonstelling van 1972. Het beschrijft de machine en de schriftelijke uitnodiging aan bezoekers. Het gaat om een installatie, niet om een conventionele verzameling vooraf geselecteerde portretten.
Bewijs: Expositiearchief
Een muur die verandert
Dit onderscheid is van belang bij het bekijken van documentatie. Een foto van de ruimte legt één fase van een activiteit in ontwikkeling vast. Ze kan niet de bijdrage van elke bezoeker of alle opstellingen van de muur tonen. Beschouw een installatiefoto als een moment in een proces, niet als de enige vaste verschijningsvorm van het kunstwerk.
Een bescheiden aanpassing voor een bijeenkomst
Je kunt het brede idee van een groeiende portretmuur lenen zonder Vaccari te reproduceren. Geef gasten een duidelijke keuze tussen het houden van een strip en het bijdragen van een kopie. Verlaat ruimte voor latere aankomsten, vermijd deelname verplicht te stellen en fotografeer het display op overeengekomen tijdstippen zodat de veranderende regeling kan worden onthouden.
Bronnen en verder lezen
Bronnen voor de specifieke feiten en productbeschrijvingen hierboven. Onze uitgewerkte voorbeelden, interpretaties en praktische suggesties zijn originele redactionele richtlijnen.
- La Biennale di Venezia, ASAC — Franco Vaccari, 1972Expositiearchief