Kunst & cultuur
Arnulf Rainer: van het fotohokjesgebaar naar overschildering
Het fotografische oppervlak kan een begin zijn voor een ander medium.
Een portret hoeft niet te eindigen als de afdruk verschijnt. Arnulf Rainer's praktijk brengt gebaren, foto's en geschilderde tekens in contact. De foto blijft aanwezig, zelfs waar de latere interventie het gedeeltelijk verduistert.
Het verslag van het museum
In zijn verslag van Kreuz verbindt Centre Pompidou Rainer de grimmige zelfportretten tot experimenten in een stand in het Weense Westbahnhof, gevolgd door werk met een professionele fotograaf. Het beschrijft zijn tekening of schilderij over de foto's. Deze geschiedenis betekent niet dat elk overgeschilderd portret uit een stand komt.
Bewijs: Verzamelrecord
Kijk naar twee soorten sporen.
Bij het lezen van een gewijzigd beeld, onderscheid wat de camera opgenomen van wat later werd toegevoegd. Een teken kan het gezicht volgen, tegenspreken of moeilijk te zien maken. Dat is een nuttige manier om naar dit soort werk te kijken, in plaats van een instructie om een bepaalde emotie aan de oppas te hechten.
Probeer het idee op een vervangbare kopie
Maak een kopie van je eigen strip en experimenteer met een paar getekende tekens op dat exemplaar. Houd een ongewijzigde versie ernaast. Vergelijk of uw interventie de volgorde, de expressie of de balans van licht en donker verandert. Nooit oefenen op een unieke familie origineel of veronderstellen museum beelden vrij zijn om te reproduceren.
Bronnen en verder lezen
Bronnen voor de specifieke feiten en productbeschrijvingen hierboven. Onze uitgewerkte voorbeelden, interpretaties en praktische suggesties zijn originele redactionele richtlijnen.
- Centre Pompidou — Arnulf Rainer, KreuzVerzamelrecord