Kunst & cultuur
Het geannoteerde fotohokjesdagboek van Alain Baczynsky
Een foto en de handgeschreven aantekeningen op de achterkant leggen meer vast dan alleen het uiterlijk.
Sommige strips worden bewaard voor een gezicht; andere worden bewaard voor de woorden die ermee reizen. Alain Baczynskys serie sloot zich aan bij geautomatiseerde portretten met annotaties op hun rug. Het lezen van alleen het front mist een deel van het werk.
Een gedateerde afdruk in een grotere serie
Centre Pompidou registreert een kleurenfoto uit een Photomaton, gemaakt op 24 september 1980 voor Regardez, il va peut-être se passer quelque chose… (1979–1981). De catalogus beschrijft 244 kleurenfotomatonfoto’s en vermeldt dat elke foto direct na een analysesessie werd gemaakt en van aantekeningen voorzien.
Bewijs: Verzamelrecord
Twee oppervlakken, één object.
Een noot kan veranderen hoe een kijker een anders gewone uitdrukking leest. Het kan een datum, een gevoel of een context geven die het gezicht niet kan onthullen. Omgekeerd controleert een foto niet alles wat ernaast geschreven is. In een persoonlijk archief, houden de woorden en afbeelding verbonden, terwijl elk zijn eigen soort bewijs te blijven.
Maak een dagboek zonder een klinische methode na te bootsen
Voor een gewoon persoonlijk project, sla één sessie op en schrijf een korte notitie over de dag. Noteer de datum en de namen die u wilt onthouden. Als je een papieren strip digitaliseert, kopieer dan ook zijn omgekeerde. Dit is een geheugenoefening, niet een claim dat portretten maken een behandeling of een meting van de geestelijke gezondheid biedt.
Bronnen en verder lezen
Bronnen voor de specifieke feiten en productbeschrijvingen hierboven. Onze uitgewerkte voorbeelden, interpretaties en praktische suggesties zijn originele redactionele richtlijnen.
- Centre Pompidou — Alain Baczynsky, PhotomatonVerzamelrecord