Sztuka i kultura
Andy Warhol i fotobudka
Jak powtarzające się portrety stały się materiałem dla artysty.
Półka w bibliotece fotobudki
Za zasłoną znana twarz staje się małą fotografią. Poznaj 31 osób z nazwiska, których portrety z fotobudek są udokumentowane przez muzea, w relacji samego artysty lub w zidentyfikowanym wpisie aukcyjnym. Przybliżone daty pozostają przybliżone, a źródła towarzyszą każdemu wpisowi.
31 z 31
Centre Pompidou przechowuje jego autoportret z fotomatonu, wykonany około 1929 roku. Katalog opisuje pasek żelatynowo-srebrowy o wymiarach 25,9 × 3,8 cm, należący do kolekcji grupy surrealistów.
Centre Pompidou — André Breton, PhotomatonCentre Pompidou datuje jego czterokadrowy autoportret z fotomatonu na około 1929 rok. Pasek skatalogowano jako odbitkę żelatynowo-srebrową o wymiarach 20,5 × 3,8 cm, w kolekcji grupy surrealistów.
Centre Pompidou — Raymond Queneau, photomaton portrait (circa 1929)Autoportret z fotomatonu w kolekcji Centre Pompidou datowany jest na około 1929 rok. Katalog opisuje odbitkę żelatynowo-srebrową i odnotowuje jej nabycie w 2003 roku; ta późniejsza data nie jest datą wykonania zdjęcia.
Centre Pompidou — Paul Éluard, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou przechowuje jego autoportret z fotomatonu, wykonany około 1929 roku. W katalogu podano nazwisko fotografowanej osoby i opisano małą odbitkę żelatynowo-srebrową o wymiarach 5,1 × 3,8 cm.
Centre Pompidou — Louis Aragon, photomaton portrait (circa 1929)W kolekcji Centre Pompidou zachował się autoportret z fotomatonu datowany na około 1929 rok. Katalog zalicza ten pasek żelatynowo-srebrowy do kolekcji grupy surrealistów.
Centre Pompidou — Yves Tanguy, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou kataloguje jego autoportret z fotomatonu jako pochodzący z około 1929 roku. W ewidencji opisano odbitkę żelatynowo-srebrową o wymiarach 4,3 × 3,8 cm.
Centre Pompidou — Jacques-André Boiffard, photomaton portrait (circa 1929)W katalogu Centre Pompidou wskazano go jako osobę sfotografowaną w autoportrecie z fotomatonu, datowanym na około 1929 rok. Przedstawiono trzy ujęcia, a autora fotografii określono jako anonimowego.
Centre Pompidou — E.L.T. Mesens, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou przechowuje pasek z fotomatonu z jej wizerunkiem, datowany na około 1929 rok. Na osobnym pasku grupowym wymieniono ją także obok Jeana Aurenche’a i Maxa Ernsta.
Centre Pompidou — Marie-Berthe Aurenche, photomaton portrait (circa 1929)Jego pasek z fotomatonu datowany jest w kolekcji Centre Pompidou na około 1929 rok. Muzeum podaje nazwisko fotografowanej osoby i zalicza odbitkę żelatynowo-srebrową do kolekcji grupy surrealistów.
Centre Pompidou — Marcel Duhamel, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou przechowuje portret z fotomatonu przedstawiający go, wykonany około 1929 roku, a także osobny pasek z Pierre’em Prévertem. To odrębne wpisy katalogowe, a nie jedno zdjęcie z wymiennymi podpisami.
Centre Pompidou — Jacques Prévert, photomaton portrait (circa 1929)Pojawia się z Jacques’em Prévertem na pasku z fotomatonu, skatalogowanym przez Centre Pompidou i datowanym na około 1929 rok. W opisie odbitki żelatynowo-srebrowej muzeum wymienia obie sfotografowane osoby.
Centre Pompidou — Pierre and Jacques Prévert, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou przechowuje jego pasek z fotomatonu z około 1929 roku. Inny wpis wymienia go razem z Jeanem Aurenche’em i Marie-Berthe Aurenche, dokumentując zarówno portrety solo, jak i wspólne zdjęcia z fotobudki.
Centre Pompidou — Max Ernst, photomaton portrait (circa 1929)Wpis Centre Pompidou dotyczący fotomatonu wymienia go razem z Marie-Berthe Aurenche i Maxem Ernstem. Pasek grupowy datowany jest na około 1929 rok i ma wymiary 21 × 3,8 cm.
Centre Pompidou — Jean Aurenche, Marie-Berthe Aurenche and Max Ernst, photomaton portrait (circa 1929)Centre Pompidou wymienia ją w portrecie z fotomatonu datowanym na około 1929 rok. Wpis zalicza odbitkę do kolekcji grupy surrealistów i odróżnia datę powstania od nabycia w 2003 roku.
Centre Pompidou — Suzanne Muzard, photomaton portrait (circa 1929)Jego pasek z fotomatonu z około 1929 roku znajduje się w Centre Pompidou. Muzeum podaje nazwisko sfotografowanej osoby i opisuje odbitkę żelatynowo-srebrową jako część kolekcji grupy surrealistów.
Centre Pompidou — Paul Nougé, photomaton portrait (circa 1929)W 1929 roku fotograf usiadł do autoportretu w automatycznej fotobudce. Wpis The Met o numerze 1996.166.33 identyfikuje niewielką odbitkę żelatynowo-srebrową; rok nabycia przez muzeum różni się od roku wykonania.
The Metropolitan Museum of Art — Walker Evans, automated photobooth self-portrait (1929)Wystawa Dalí Foundation identyfikuje autoportret Gali z fotobudki z około 1929 roku. Podpis przypisuje zdjęcie Emmanuel Boussard Library. Wystawa omawia również to, jak Gala i Salvador Dalí pozowali przed automatycznym aparatem.
Fundació Gala-Salvador Dalí — Gala/Dalí: image and mirrorDalí Foundation identyfikuje jego autoportret z fotobudki, wykonany około 1929 roku, na wystawie poświęconej Gali i Dalíemu. Automatyczne portrety pokazano obok innych eksperymentów fotograficznych; zdjęcie z fotobudki jest konkretnie wskazanym dziełem.
Fundació Gala-Salvador Dalí — Gala/Dalí: image and mirrorWpis aukcyjny Swann opisuje wczesny autoportret z fotobudki z około 1940 roku, gdy była jeszcze znana jako Norma Jeane Baker. Osobno The Met wymienia Monroe wśród osób sfotografowanych do fotobudkowego cyklu Richarda Avedona dla „Esquire” z 1957 roku.
Swann Auction Galleries — Marilyn Monroe photobooth portrait, sale 2370, lot 172The Metropolitan Museum of Art — Mel Ferrer, Audrey Hepburn, and Truman Capote (1957)Na portrecie z fotobudki Richarda Avedona z 1957 roku, przechowywanym w The Met, stoi między Melem Ferrerem a Trumanem Capote’em. Muzeum łączy sesję z cyklem dla „Esquire” i promocją filmu Funny Face.
The Metropolitan Museum of Art — Mel Ferrer, Audrey Hepburn, and Truman Capote (1957)The Met wymienia go razem z Audrey Hepburn i Trumanem Capote’em na portrecie Avedona z fotobudki z 1957 roku. Wpis identyfikuje obiekt jako odbitkę żelatynowo-srebrową i objaśnia, że sesję wykonano w automatycznej fotobudce.
The Metropolitan Museum of Art — Mel Ferrer, Audrey Hepburn, and Truman Capote (1957)Autor dzieli kadr z fotobudki Avedona z 1957 roku z Melem Ferrerem i Audrey Hepburn. Wpis w katalogu The Met wymienia wszystkie trzy sfotografowane osoby, dokumentując portret grupowy.
The Metropolitan Museum of Art — Mel Ferrer, Audrey Hepburn, and Truman Capote (1957)W opisie The Met wymieniono go wśród osób sfotografowanych do fotobudkowego cyklu Richarda Avedona dla „Esquire” z 1957 roku. Wpis opiera się na muzealnym opisie cyklu; powiązany obiekt z kolekcji przedstawia Hepburn, Ferrera i Capote’a.
The Metropolitan Museum of Art — Mel Ferrer, Audrey Hepburn, and Truman Capote (1957)Andy Warhol Museum dokumentuje wczesny autoportret wycięty z paska z fotobudki. Łączy portrety Warhola wykonane automatycznym aparatem z jego eksperymentami z autoprezentacją, odróżniając je od późniejszych fotografii Polaroid.
The Andy Warhol Museum — Andy Warhol & SelfiesThe Andy Warhol Museum — The New Warhol Photobooth!Zdjęcie z fotobudki stało się punktem wyjścia dla dzieła Warhola Ethel Scull 36 Times, datowanego na 1963 rok. Wpis w katalogu Whitney opisuje zmieniające się miny i drogę od małych zdjęć z automatu do powtarzanego, malowanego portretu.
Whitney Museum — Ethel Scull 36 Times (1963)Whitney przechowuje portret Warhola z fotobudki datowany na 1966 rok. Christie’s osobno kataloguje fotografię datowaną na lata 1963–1964 i opisuje wizytę Solomon w fotobudce na Broadwayu. Daty dotyczą różnych, zidentyfikowanych obiektów.
Whitney Museum — Holly Solomon (1966)Christie’s — Holly Solomon, photobooth print (1963–1964)W relacji z pierwszej ręki z 2021 roku Smith wspomina wizytę z Robertem Mapplethorpe’em w fotobudce Playland Arcade na Times Square. Udostępnia zdjęcia podpisane datami 1968 i 1969–1970; 2021 to rok publikacji wspomnienia.
Patti Smith — 100 Cities: New York City, Photo Booth (2021)Patti Smith wspomina wspólne wizyty w fotobudce i opisuje, jak Mapplethorpe wykorzystywał paski zdjęć w rysunkach lub kolażach. Jej relacja to wspomnienie nazwanej uczestniczki tych sesji, a nie muzealne datowanie każdego zachowanego paska.
Patti Smith — 100 Cities: New York City, Photo Booth (2021)Keen Collection opisuje jej autoportrety z fotobudki, w których zmienia role, ubrania i rekwizyty. Treger Saint Silvestre odnotowuje także tusz naniesiony na unikatową czarno-białą fotografię z automatu. Źródła dokumentują zarówno wykonanie zdjęcia, jak i późniejsze ingerencje.
The Keen Collection — Lee GodieTreger Saint Silvestre — Lee GodieCentre Pompidou dokumentuje jego kolorowe zdjęcia z fotomatonu z dopiskami wykonanymi po sesjach psychoanalitycznych. Jedną odbitkę datowano na 24 września 1980 roku, w ramach serii z lat 1979–1981. Tekst na odwrocie jest częścią udokumentowanego dzieła.
Centre Pompidou — Alain Baczynsky, PhotomatonNa potrzeby ID400 Sawada wcieliła się w czterysta wymyślonych osób, korzystając z automatu do zdjęć identyfikacyjnych. Tokyo Photographic Art Museum datuje swój wpis na 1998 rok; MoMA datuje własny zespół 100 odbitek na lata 1998–2001.
Tokyo Photographic Art Museum — Tomoko Sawada, ID400Museum of Modern Art — ID400 #101–200Datowany wpis katalogowy identyfikuje konkretny obiekt. Rok wystawy, rok nabycia i rok publikacji wspomnień to różne rodzaje dat. Fotografie pozostają w połączonych archiwach; ten katalog nie publikuje wizerunków znanych osób objętych ograniczeniami.
Sztuka i kultura
Jak powtarzające się portrety stały się materiałem dla artysty.
Sztuka i kultura
Paryż, 1929 i dziwna swoboda kamery bez operatora.
Sztuka i kultura
Niewielka odbitka muzealna otwiera nowe spojrzenie na autoportret fotografa.
Sztuka i kultura
Automatyczna kamera do zdjęć identyfikacyjnych staje się scenerią eksperymentu z wyglądem.
Sztuka i kultura
Fotografia i odręczny tekst na jej odwrocie dokumentują więcej niż sam wygląd.
Sztuka i kultura
Ubrania, rekwizyty i dodane ślady zmieniają powtarzalny portret w osobisty język.
Sztuka i kultura
Mała sekwencja zachowana w kolekcji Centrum Pompidou.
Sztuka i kultura
Zapis muzealny oddziela tożsamość poety od historii obiektu.
Sztuka i kultura
Wpis katalogowy łączy mały druk z szerszą kolekcją surrealistów.
Sztuka i kultura
Fotograf staje się tematem zautomatyzowanego portretu.
Sztuka i kultura
Rekord stoiska, który nie pasuje do uniwersalnej zasady czteroklatkowej.
Sztuka i kultura
Nazwana opiekunką w portrecie przypisywanym maszynom.
Sztuka i kultura
wąski obiekt ze szczególnym odniesieniem do kolekcji.
Sztuka i kultura
Odróżnić indywidualny pasek od portretu dwóch braci.
Sztuka i kultura
Dwóch reprezentowanych ludzi, jeden obiekt katalogowy.
Sztuka i kultura
Przypisanie maszyny pozostaje częścią zapisu obiektu.
Sztuka i kultura
Grupowy portret zidentyfikowany w katalogu muzealnym.
Sztuka i kultura
Kompaktowy druk z osobną tożsamością kolekcji.
Sztuka i kultura
Wąski pas w grupie surrealistów Centrum Pompidou.
Sztuka i kultura
Richard Avedon zrobił mały portret z automatyczną kamerą w 1957 roku.
Sztuka i kultura
Wczesny autoportret fotoboksu pochodzi z około 1940 roku.
Sztuka i kultura
Archiwum wystawiennicze Fundacji dokumentuje ich automatyczne autoportrety.
Sztuka i kultura
Druk muzealny i druk aukcyjny mają różne daty katalogowe.
Sztuka i kultura
Konto pierwszej osoby zachowuje codzienny nowojorski rytuał.
Sztuka i kultura
Esej muzealny łączy starsze autoportrety z kulturą cyfrową.
Sztuka i kultura
Wyróżnić zdjęcia źródłowe z ukończonych prac Warhola.
Zrób następne zdjęcie.
Utwórz nowy pasek czterech zdjęć za pomocą Flashroom dla iPhone. Wybierz jeden z ośmiu stylów fotobudki, śledź odliczanie i zatrzymaj chwile razem.
Każdą fotobudkę można wypróbować bezpłatnie. Eksportowane zdjęcia zawierają mały podpis; opcjonalna subskrypcja go usuwa. Te szablony internetowe są odrębnymi materiałami do projektowania.